Tussen de poten van de grote Sfinx van Gizeh, een van de indrukwekkendste monumenten van Egypte, ligt een granieten stèle met daarop een vreemd verhaal - een relaas van een voorval ten tijde van koning Amenhotep II (1426-1400 v. Chr.).

Op een dag, zo vertelt de stèle, ging een jonge prins op jacht in de woestijn bij Gizeh. Hij heette Thoetmozes, en als een van de jongere zonen van de koning kwam hij niet in aanmerking voor de troon - tenminste, dat dacht hij.

De zon brandde die dag nog feller dan anders en tegen het middaguur was de prins uitgeput. Hij bleek vlakbij de grote Sfinx te zijn, waarvan alleen de kop nog boven de winderige zandvlakte uitstak. Hij zocht een koel plekje in zijn eeuwenoude schaduw op en viel meteen in slaap.

Hij werd bezocht door een uitzonderlijke droom, waarin de Sfinx tot leven kwam en tegen hem zei:
"Ik ben de zonnegod en jouw vader. Luister, en hoor hoe je heerser van Egypte zult worden."
Er was maar één voorwaarde: Thoetmozes moest het woestijnzand wegruimen dat de Sfinx dreigde te verzwelgen.

Zodra Thoetmozes wakker werd, ging hij naar Memphis om werklui bij elkaar te zoeken die het leeuwenlichaam uit het zand zouden kunnen bevrijden.
De Sfinx hield woord - Thoetmozes werd uitverkoren boven zijn oudere broers en later tot Thoetmozes IV gekroond. Hij regeerde tien jaar als farao, en al die jaren eerde hij de Sfinx.

Bron: o.a. Mythologie, geschiedenis van mythen en verhalen uit de hele wereld.