Op de aarde, vol van kille wind
Kwam elkeen van jullie als naakt kind.
En je kleumde, haveloos en zwak
Toen een vrouw je in een luier stak.

Niemand riep je na, keek naar je om
En geen huurkoets kwam waarin je klom.
Hier op aarde had je naam noch land
Toen een man je vastnam bij de hand.

En de wereld, die heeft bij jou geen schuld:
Niemand stuit je als je weggaan wilt.
Menigeen, kind, liet jij misschien koud.
Menigeen heeft toch om jou gerouwd.

Van de aarde, vol van kille wind
Gaat elkeen door korst en schurft verminkt.
Haast eenieder heeft hier graag geleefd
Als je hem twee handen aarde geeft.

Bertolt Brecht